အခုေၿပာမယ့္
အေႀကာင္းအရာေတြဟာ စာေရးသူ ခံစားမိလို႕ ေရးမယ့္အေႀကာင္းအရာေတြပါ။ ေရာက္တတ္ရာရာဆိုၿပီး
အပိုင္းခြဲေရးပါ့မယ္။ စာေရးသူဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားလည္း မဟုတ္သလို စီးပြားေရးပညာရွင္လည္း
မဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ာနယ္ထဲ ဖတ္မိသမွ်ေလးေတြ၊ ကုိယ္တိုင္ေတြးမိတာေလးေတြ၊ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳရတာေလးေတြကို
ဘေလာ့ေပၚမွာ ပြစိပြစိတက္ေၿပာၿခင္းသာၿဖစ္ပါသည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ထိခုိက္နစ္နာမိသြားေစပါက
အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါသည္။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က
စာေရးသူ ရသံုးမွန္းေၿခ ေငြစာရင္းဌာန ဦးစီးအရာရိွ စာေမးပြဲေၿဖခဲ့ပါသည္။ “ငါတို႕ ေသသြားရင္
နင့္ကို တစ္ေယာက္တည္းထားခဲ့ရမွာ။ အစိုးရ အလုပ္က ဂုဏ္ရိွတယ္” ဆိုတဲ့ ေမေမရဲ႕ ဆႏၵအရ စာေမးပြဲေၿဖဖို႕
ေလွ်ာက္လႊာတင္ခဲ့ပါသည္။ (မွတ္ခ်က္။ တစ္ဦးတည္းေသာ သား၊သမီးေတြဟာ မိဘေတြရဲ႕ ဆႏၵကို လိုက္ၿဖည့္ဆည္းေပးရတာမ်ားပါတယ္။)
စာေမးပြဲ၀င္ေႀကး(၅၀၀) ကို အစိုးရဘဏ္မွာ သြားသြင္းရပါသည္။ အဲဒီတုန္းက စာေရးသူ မနက္(၉)နာရီခြဲေလာက္ကတည္းက
ဘဏ္မွာ ေရာက္ေနခဲ့သည္။ ေငြသြင္းခ်လံေလးရဖို႕ မနက္(၉)နာရီခြဲကေန ညေန(၄)နာရီေလာက္ထိ ထိုင္ေစာင့္ခဲ့ရသည္။
လက္မွတ္ထိုးေပးမည့္သူက မနက္(၁၀)နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွ ေရာက္လာသည္။ မနက္(၁၁)နာရီကေန ေန႕လည္(၂)နာရီ
ေလာက္ထိက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ။ စာေရးသူေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားသည္။ ဒီတစ္ခါ အစိုးရ စာေမးပြဲေၿဖတာ
ပထမဆံုးႏွင့္ ေနာက္ဆံုးဟု ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်မိသြားသည္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏
အခိ်န္မေလးစားပံုကို မုန္းမိသည္။ အားလံုးကို မဆိုလိုပါ။
ဦးစီးအရာရိွေရးေၿဖစာေမးပြဲအတြက္
ေမေမက က်ဴရွင္တက္ခိုင္းပါသည္။ စာေရးသူက ဂ်စ္ကန္ကန္ႏွင့္ မတက္ခဲ့ပါ။ ဘြဲ႕ရလူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ
ကို္ယ္တိုင္ေလ့လာၿပီးေၿဖႏိုင္ရမည္ဟု ႀကီးက်ယ္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ (အမွန္တကယ္ေတာ့ ေၿခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္
စာေမးပြဲေအာင္ၿပီး ဦးစီးအရာရိွလုပ္ရမည္စိုး၍ ၿဖစ္သည္။) စာေရးသူ တက္လွမ္း၊ေအာင္ေကာင္းဆင့္
စတဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႕ သတင္းစာေတြဖတ္ရပါသည္။ ေရးေၿဖ(၃)ဘာသာေၿဖရပါသည္။ ၿမန္မာ၊အဂၤလိပ္၊အေထြေထြဗဟုုုသုတပါ။
ေနၿပည္ေတာ္မွာသြားေၿဖရပါသည္။ စည္ပင္ရိပ္သာမွာ အခန္းရဖို႕အေရး ေတာ္ေတာ္ထိုင္ေစာင့္ရသည္။
အဲဒီမွာပဲ မံုရြာ (MBA 7 Batch) က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ခင္ၿပီး တစ္ခန္းတည္းတည္းၿဖစ္သြားသည္။
စာေမးပြဲအတြက္စာမႀကည့္ဘဲ စာေရးသူႏွင့္ ေမေမကေတာ့ ေနၿပည္ေတာ္ တိရိစာၦန္ရံုတို႕ ေရပန္းဥယ်ာဥ္တို႕ကို
အားရပါးရလည္ပါသည္။ စာေမးပြဲကို ေကာင္းေကာင္းေၿဖႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ေဟာ
ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့ ေရးေၿဖေအာင္ပါေလေရာ။ စိတ္ဓာတ္ေတာ္ေတာ္က်သြားသည္။ (ဒါဆိုလည္း
ေအာင္ေအာင္မေၿဖခဲ့နဲ႕ေပါ့လို႕ မေတြးႀကပါနဲ႕ေနာ္။ လူ႕ရဲ႕ အတၱေႀကာင့္ပါ။) ႏႈတ္ေၿဖအတြက္
တစ္လ အခ်ိန္ရသည္။ ႏႈတ္ေၿဖအတြက္ က်ဴရွင္ကို ေမေမတို႕က ေနၿပည္ေတာ္သြားတက္ခိုင္းသည္။ ဒီတစ္ခါလည္း
စာေရးသူ ၿငင္းလိုက္သည္။ စာေရးသူမွာ လက္ရိွအလုပ္က ခြင့္ယူၿပီး သြားလို႕မရေႀကာင္း ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္က်လိုက္သည္။
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ စာေမးပြဲေအာင္ေအာင္ လာဘ္ထိုးမေပးရဟု မွာထားရေသးသည္။ (စာေရးသူ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ
လွ်ပ္စစ္ဦးစီး၊ရသံုးမွန္းေၿခဦးစီးေတြရိွပါသည္။ လာဘ္ထိုးၿပီးလိုက္ရသည့္ လမ္းေႀကာင္းေတြအေႀကာင္း
စာေရးသူသိၿပီး ၿဖစ္သည္။) ရင္းႏွီးလိုက္ရမည့္ ေငြပမာဏနဲ႕ အရာရိွလစာကို ခ်ိန္ထိုးရင္း
အရင္းေႀကမည့္ကာလကို တြက္ႀကည့္ၿပီးၿဖစ္သည္။ အရင္းေႀကဖို႕ဆိုရင္ ၀န္ထမ္းေကာင္းၿဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႕
သိပ္မေသခ်ာေတာ့ပါ။ အက်င့္စာရိတၱကို နင္းေၿခရေတာ့မည္ၿဖစ္သည္။ ထိုအၿဖစ္မ်ိဳးစာေရးသူ အၿဖစ္မခံႏိုင္ပါ။
ထိုတစ္လအတြင္းမွာ စာေရးသူ ဆံပင္အရွည္ကို ဗိုလ္ေကနီးနီးညွပ္ပစ္လိုက္ပါသည္။ ေခါင္းရႈပ္လို႕ဆိုသည့္
အေႀကာင္းၿပခ်က္နဲ႕ပါ။ မႀကည့္ခ်င္သည့္စာေတြကို ေလ့လာရင္း ေနၿပည္ေတာ္သို႕ ေနာက္တစ္ေခါက္ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့သည္။
အမေလးေလး။
ႏႈတ္ေၿဖမွာ ဆံပင္အတိုႀကီးနဲ႕ဆို မေကာင္းဘူးလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက အႀကံေပးႀကသည္။ ဒါနဲ႕
ေမေမရယ္ စာေမးပြဲေၿဖမယ့္ မနက္က ၿမိဳ႕မေစ်းမွာ ဆံပင္တုသြားရွာသည္။ (စာေရးသူေတာ္ေတာ္ေမႊတာေနာ္။
ေမေမကို ႀကည့္ၿပီး သနားလည္းသနားပါသည္။ ဘာလို႕ အဲဒီအလုပ္ကို အရမ္းအာရံုထားေနလဲ နားမလည္ပါ။
လက္ရိွအလုပ္က လစာပိုမ်ားပါသည္။) ေန႕လည္မွေၿဖရသည့္အတြက္ ၿပင္ဆင္ခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ရသည္။
အက်ီၤအၿဖဴရင္ဖံုး ၊ ကတီပါဖိနပ္ နဲ႕ ဆံထံုးနဲ႕။ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ရႈပ္ပါသည္။
စာေရးသူ
အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ႏႈတ္ေၿဖေမးမည့္ အခန္းထဲ ၀င္သြားရသည္။ ၀င္၀င္ခ်င္း လူႀကီး(၃) ေယာက္ထိုင္ေနသည္။
သူတို႕ကို ဦးညႊတ္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ‘ငါ့ ဆံထံုးမ်ားၿပဳတ္က်သြားရင္သြားပါၿပီ’ ဆိုၿပီး
ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ပါ။ နာမည္ေမးမိတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ ေမးခြန္းမ်ားေမးပါသည္။
‘ကိုယ့္အေႀကာင္းကို
အဂၤလိပ္လို ေၿပာၿပပါ’ တဲ့။ ဟားဟား ဒါမ်ိဳးကေတာ့ ပါးပါးေလးပဲ။ ထိုေမးခြန္းကို ေၿဖႏုိင္လိုက္သည္။
‘ၿမန္မာႏုိင္ငံ အလံမွာ ဘယ္ႏွေရာင္ပါလဲ။’ တဲ့။ ‘သံုးေရာင္ပါ
ရွင့္။’ ‘ဟုတ္လို႕လား။’ စဥ္းစားသည္။ အမေလးေလး
အလယ္ေကာင္က ႀကယ္ၿဖဴကို ေမ့ေနသည္။ ‘ေလးေရာင္ပါ ရွင့္။ အ၀ါ၊ အစိမ္း၊အနီ၊ အၿဖဴပါ။’
‘ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ
ရထားဘယ္ႏွစီးရိွသလဲ။’ တဲ့။ ဟင္ငါႀကည့္ထားတဲ့ထဲမွာ ရထားဘယ္ႏွစီးရိွတယ္ဆိုတာ ပါမွမပါတာႀကီး။ဘယ္သိမလဲေနာ္။
ငါခုထိ ရထားတစ္ခါပဲ စီးဖူးေသးတာ။ ဘယ္ႏွစီးရိွတာေလာက္ေတာ့ ငါဘယ္သိမလဲ။ စာေရးသူစိတ္ထဲကေၿပာေနၿခင္းပါ။
စဥ္းစားေနရင္း ပါးစပ္ကလႊတ္ဆိုထြက္သြားသည္။ ‘(၇)စီးပါ။’ (စာေရးသူ အႀကိဳက္ဆံုး ဂဏန္းေတြက
(၁၊၇၊၉) ရယ္ပါ။ ေတာ္ေသးတာ (၁)လို႕ သြားမေၿဖမိလို႕။)
‘မူးယစ္ေဆး၀ါးတိုက္ဖ်က္ေရး
ဥကၠဌက ဘယ္သူလဲ။’ (ထိုေမးခြန္းဘာေႀကာင့္ေမးတာလဲဆိုေတာ့ စာေရးသူရဲ႕ ေလွ်ာက္လႊာကိုယ္ေရးအက်ဥ္းမွာ
၂၀၀၄ ခုႏွစ္ မူးယစ္ေဆး၀ါးတိုက္ဖ်က္ေရးေန႕ အထိမ္းအမွတ္ ၀တၳဳတို ၿပိဳင္ပြဲ မွာ ဒုတိယ
ရခဲ့ဖူးသည္ဟု ေရးခဲ့ေသာေႀကာင့္ၿဖစ္သည္။)
ထိုေမးခြန္းလည္းမေၿဖႏိုင္ပါ။
လက္ရိွဥကၠဌကို မသိတာအမွန္ပါ။ ထိုေန႕က ေမးခြန္း (၂၅) ခုေလာက္မွာ (၁၀) ခုနီးပါးေလာက္ပဲ
ေၿဖႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ႏြားေက်ာင္းသားအေမးကို ပညာရိွမေၿဖႏိုင္တာ မဆန္းပါဘူးေနာ္။ ဟီးဟီး။
ဟုတ္တယ္ေလ။ေမးတာလဲ ႀကည့္ဦး။ ရထားဘယ္ႏွစီးရိွတာလဲတဲ့ လူကို။ ကိုယ့္ရပ္ကြက္ထဲေတာင္ လူဘယ္ႏွေယာက္ရိွမွန္း
မသိတဲ့လူကို။
မေၿဖႏိုင္သည့္အတြက္
၀မ္းသာအားရ ထိုအခန္းထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။
ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့
စာေရးသူမေအာင္ပါ။ နင္စာေမးပြဲ မေအာင္တာ ငါတို႕ေနၿပည္ေတာ္မွာ က်ဴရွင္တက္ခိုင္းတာ မတက္လို႕ၿဖစ္တာ
ဆိုသည့္ ပိက်ိပိက်ိ အသံကိုေတာ့ အၿမဲနားေသာတဆင္ရပါေတာ့သည္။ အေတြ႕အႀကံဳကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။
