Showing posts with label ကဗ်ာ. Show all posts
Showing posts with label ကဗ်ာ. Show all posts

Sunday, June 24, 2012

ညေရာင္ေပ်ာက္တဲ့ အလြမ္း



မေန႕ညက ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
လမင္းမသာဘူး……….
ႀကယ္ေတြေတာင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ လင္းတယ္
ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာၿပင္ပ
ေခတၱေစာင့္ဆိုင္းၿပီးမွ ၿပန္လည္ေခၚဆိုပါရွင္ စကားအဆံုး
အလြမ္းေတြကို ထုပ္ပိုးေနရတာနဲ႕တင္
အခ်စ္ေတြကို (၁၅၀၀)ၿပည့္ေအာင္ မေရတြက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး….
မေန႕ညက
ငါ့ေကာင္းကင္မွာ လမင္းမသာခဲ့ဘူး…….
ႀကယ္ေတြေတာင္ တိုးတိုးေလးပဲလင္းခဲ့တာ
ေသခ်ာတယ္……..။

Tuesday, June 12, 2012

မက္လံုးမိႈင္းမိတဲ့ ႏိုင္ငံ



ၿမန္မာႏိုင္ငံ  ငါတို႕ခ်စ္တဲ့ႏိုင္ငံ
တစ္ေရတည္းေသာက္  တစ္ေၿမတည္းေန
ေသြးစည္းခဲ့တဲ့ ငါတို႕ေသြးခ်င္းေတြ
ဧရာ၀တီ၊ ခ်င္းတြင္း
စစ္ေတာင္း၊ သံလြင္
ၿမစ္အလွခစားလို႕
သယံဇာတ ေပါမ်ားခဲ့ပါတဲ့ ငါတို႕ႏိုင္ငံ
ခုေတာ့
ဒီမိုရဲ႕ အရသာ
ခ်ိဳ၊ခ်ဥ္၊ဖန္၊စပ္၊ခါး
ဘာရယ္လို႕ မခြဲၿခားႏိုင္ခင္ မကြဲၿပားႏိုင္ခင္
သစ္ေတာလည္းၿပဳန္း
ၿမစ္ဆံုလည္းအလွပ်က္
ထား၀ယ္ေရနက္၊ သီလ၀ါဆိုတဲ့ ငါးစာခ်
အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းဆိုတဲ့
အဲဒီမက္လံုးေတြႀကား
ငါတို႕လူမ်ိဳးေတြရလာမယ့္ ေနရာက
CEO လား
Project Manager လား
ေအာက္ေၿခ၀န္ထမ္းအဆင့္လား
ေရွ႕ဆက္ၿဖစ္မယ့္ဟာေတြ
ငါ ငါဘာမွမသိခ်င္ဘူး
ဖေယာင္းတိုင္ေအာက္မွာပဲေနရေနရ
စိမ္းလန္းစိုေၿပတ့ဲ သဘာ၀ ေတာေတာင္ေတြနဲ႕
အလွမပ်က္တဲ့ ၿမစ္အလွရႈခင္းကိုိ
ငါတို႕မ်ိဳးဆက္ေတြ ခံစားခြင့္၊ ႀကည္ႏူးခြင့္ရပါေစသား……..။

Tuesday, February 14, 2012

ပိုင္ဆိုင္ခြင့္


လူတခ်ိဳ႕
နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ပါတဲ့ ဖိနပ္ေတြ
ထည္လဲစီးေနႀကခ်ိန္
လူတခ်ိဳ႕
ရာဘာဖိနပ္တစ္ရန္အတြက္
အေသအလဲ ႀကိဳးပမ္းေနရတယ္…..
လူတခ်ိဳ႕
Donut ဆိုင္မွာ အပူအပင္ကင္းစြာ
ထိုင္ေနႀကခ်ိန္
လူတခ်ိဳ႕
ထမင္းတစ္နပ္အတြက္
အႏိုင္ႏိုင္ အားခဲထားရတယ္….
လူတခ်ိဳ႕
အႀကီးစား ၿခေသၤ့ရြက္ေတြ
ေဖာေဖာသီသီ သံုးေနႀကခ်ိန္
လူတခ်ိဳ႕
ရိွစုမဲ့စု အေသးစားေငြစကၠဴတစ္ရြက္ကို
မေလလြင့္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေနရတယ္….
လူတခ်ိဳ႕
မာနေတြနဲ႕ ေမာ္ႀကြားေနခ်ိန္
လူတခ်ိဳ႕
ၿဖစ္တည္မႈ တစ္ခုအတြက္
ယဲ့ယဲ့က်န္ေတာ့တဲ့
သိကၡာေတြကို ခ် ခ် နင္းေနရတယ္….
ဒါေပမဲ့
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲ
တည္ၿမဲခဲ့ တည္ၿမဲခဲ့
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲ
ပ်က္သုဥ္းခဲ့ ပ်က္သုဥ္းခဲ့
ဘယ္သူေတြ ဘာေတြပဲ
ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့
ဘယ္သူေတြ ဘာေတြပဲ
ဆံုးရံႈးခဲ့ ဆံုးရံႈးခဲ့
ေနာက္ဆံုး
လူတစ္ေယာက္ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ရိွတဲ့အရာက
ကမၻာမွာ ေၿမတစ္ေနရာစာပဲ ရိွပါတယ္။      ။


မွတ္ခ်က္။          ။ေက်ာင္းတုန္းက ထုတ္ဖူးတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက စာေရးသူရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ။ အခုေတာ့လဲ ၿခေသၤ့ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဆင္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။

ကာရန္မဲ့ အလြမ္း


သူငယ္ခ်င္း

            ခ်န္ရစ္သူနဲ႕ က်န္ရစ္သူ
            ဘယ္သူပိုလြမ္းမယ္လို႕ မင္းထင္လဲ။
အရာရာ မတည္ၿမဲတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ
မင္းကို လြမ္းတဲ့ ငါ့စိတ္ေတြ
ဘာေႀကာင့္မ်ား တည္ၿမဲေနရတာလဲ
ငါတို႕ အတူ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေၿမနီလမ္း
ငါတို႕အတူ ထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေဟာင္းေလး
ကုန္ကုန္ေၿပာမယ္ကြာ….
ေလအပင့္မွာ ေႀကြလြင့္တဲ့ ေရာ္ရြက္၀ါေတြ အစ
ၿပာလဲ့လဲ့ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးအဆံုး
အဲဒီ…အဲဒီ မင္းအေငြ႕အသက္ေတြရိွတဲ့
ပတ္၀န္းက်င္မွာ
စီးေၿမာခဲ့တာ ႏွစ္အေတာ္ႀကာခဲ့ၿပီ…
တကယ္ဆို
ငါေမွ်ာ္ေနမိတာက
ငါ့ေနာက္က ေရာက္လာမယ့္
ေၿခသံခပ္ဖြဖြေလးရယ္
ငါ့မ်က္၀န္းကို လာအုပ္မိုးမယ့္
လက္အစံုရယ္ပါ…
သူငယ္ခ်င္း
ခုေတာ့ ငါသိၿပီ
ခ်န္ရစ္သူနဲ႕ က်န္ရစ္သူ
က်န္ရစ္သူက ပိုလြမ္းတတ္သတဲ့။    ။

မွတ္ခ်က္။ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းတက္တုန္းက ထုတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက စာေရးသူေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္က ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ေအာင္ၿမင္ခဲ့ပါတယ္။ 






Monday, February 13, 2012

လူငယ္

မာနေတြ ခြာမခ်ႏိုင္ဘူး
ယံုႀကည္မႈေတြနဲ႕
ေအာင္ၿမင္မႈဆီ လွမ္းလို႕
ပံုစံခြက္ထဲ အံ၀င္ခြင္မက်တဲ့သူ။
မုိက္ရူးရဲ ဆန္ခ်င္ဆန္မယ္
ေလာကကို
အၿဖဴထည္ႏွလံုးသားနဲ႕
အလွဆင္တဲ့သူ။
ခ်ဳပ္ၿခယ္မႈကို ေတာ္လွန္
လြတ္လပ္မႈကို
ဖက္တြယ္ၿပီး
စည္းမပ်က္တဲ့သူ။
သစၥာတရားကို ကိုးကြယ္
ရိုးသားမႈကို ၿမတ္ႏိုး
မွန္တယ္ထင္ရာ
ရဲရင့္စြာ တင္ၿပ၀ံ့သူ။







ဆရာ ေကာင္းသန္႕  ထုတ္ေ၀တဲ့ Youth Magazine မွာ ကသစ္(မံုရြာ)ဆိုတဲ့ ကေလာင္နာမည္ နဲ႕ ပါခဲ့ဖူးပါတယ္။