လမ္းၿပႀကယ္

        မနီလာၿမိဳ႕မွာ ႀကီးၿပင္းခဲ့ရတဲ့ ရက္ဗ္တိုနီလိန္းဟာ မ်က္စိအတြင္းတိမ္ေရာဂါ၊ မ်က္စိထဲ ရိပ္ရိပ္ထင္ေနတဲ့ ေရာဂါနဲ႕ ေရတိမ္ေရာဂါ ခံစားေနရတယ္။ သူ႕ေက်ာင္းစာအုပ္မွာ ေရးထားတဲ့ ပံုမွန္အရြယ္စာသားေတြနဲ႕ သူ႕ဆရာေတြ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚ ေရးသားထားတာေတြကို သူမဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။ မႀကာခဏ ၀မ္းနည္း အားငယ္ရတယ္။

          ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အသက္သံုးဆယ္မွာ သူဟာ ကာဗိုက္ၿမိဳ႕ရိွ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ သင္းအုပ္ဆရာအၿဖစ္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဖန္သားၿပင္ေပၚက စကားလံုးေတြကို အသံထြက္ဘာသာစကားအၿဖစ္ ေၿပာင္းေပးႏိုင္တဲ့ အသံဖန္တီးေပးတဲ့ ကိရိယာက တစ္ဆင့္ မ်က္မၿမင္ေတြ အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာသံုးစြဲႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းရိွတယ္ဆိုတာ သူသေဘာေပါက္သြားတယ္။ မ်က္မၿမင္ေတြအတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ အေမရိကန္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ကြန္ပ်ဴတာသင္ခန္းစာကို စာေပးစာယူတက္ခဲ့တယ္။ သူ႕ေက်ာင္းသင္တန္းေႀကးကို ၿဖည့္ဆည္းဖို႕ ကြန္ပ်ဴတာ ဆက္စပ္ပစၥည္းေတြ စၿပင္ခဲ့တယ္။

          သံုးႏွစ္ႀကာၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ လံုးလံုးမၿမင္ရေတာ့ပါဘူး။ ဘုရားေက်ာင္းအလုပ္ကို စြန္႕လႊတ္ဖို႕ တြန္းအားၿဖစ္လာတယ္။ စက္ၿပင္အလုပ္နဲ႕ သူ႕ကိုယ္သူ ေထာက္ပ့ံထားရၿပီး တီး၀ိုင္းတစ္ခုမွာ ကီးဘုတ္လည္း တီးပါေသးတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ အသက္(၅၀) ရိွၿပီၿဖစ္တဲ့ လိန္းက “ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀ အသံုးမ၀င္တာ မၿဖစ္ခ်င္ခဲ့ဘူး။” လို႕ ၿပန္ေၿပာၿပတယ္။

          ကေလးဘ၀တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာဖန္တီးဖို႕ အိပ္မက္မက္ခဲ့တယ္။ US ကို ေၿပာင္းသြားတဲ့ သူ႕အေမက သူ႕အတြက္ အသံမ်ိဳးစံု ဖန္တီးႏိုင္တဲ့ ကိရိယာေလး ပို႕ေပးခဲ့တယ္။

          အဲဒီေနာက္ လိန္းဟာ ဘက္လိုက္တာ၊ဦးစားေပးဆက္ဆံတာေတြ မရိွဘဲ သူ႕အတန္းေဖာ္ေတြရဲ႕ က်န္တဲ့သူေတြ အေပၚ ဆက္ဆံတာမ်ိဳး ေမွ်ာ္လင့္ရင္း မနီလာကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းမွာ စာရင္းသြင္းခဲ့တယ္။ သူနဲ႕ အၿမင္ အာရံုခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မရိွတဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြႀကားက ကြဲၿပားမႈက သူ႕ရဲ႕အသံမ်ိဳးစံု ဖန္တီးေပးႏိုင္တဲ့ ကိရိယာေလးသာ ၿဖစ္တယ္လို႕ ခံစားမိတယ္။

          လိန္းဟာ တၿခားမ်က္မၿမင္ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း သူရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲမ်ိဳးကို ေက်ာ္လႊားဖို႕ ရုန္းကန္ေနရတယ္ဆိုတာ သိတယ္။ ဒါ့ေႀကာင့္ သူ႕အိမ္မွာ မ်က္မၿမင္သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္အတြက္ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး မဆန္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာသင္ရိုးကို စတင္ပို႕ခ်ခဲ့တယ္။

          ဒီေန႕ေခတ္မွာ သူတို႕၀ယ္ႏိုင္တာထက္ (၁၉၈၀)ေႏွာင္းပိုင္းႏွစ္ေတြတုန္းက ကြန္ပ်ဴတာေတြဟာ ပိုစရိတ္စကႀကီးပါတယ္။ “တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ေငြစပ္တူထည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မုန္႕ဖိုးထဲကေန ေငြတခ်ိဳ႕ထည့္ခဲ့ရတယ္။” လို႕ သူက ၿပန္ေၿပာင္းေၿပာၿပတယ္။

          မႀကာခင္မွာဘဲ လိန္းနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ပူပူေႏြးေႏြး ေလ့က်င့္သင္ႀကားေပးထားတဲ့ အတန္းသားေတြဟာ အမ်ိဳးသား အသက္ေမြးမႈဆိုင္ရာ  ၿပန္လည္ထူေထာင္မႈစင္တာ နဲ႕ ဖိလစ္ပိုင္မ်က္မၿမင္ အဖြဲ႕အစည္းလို အသင္းအဖြဲ႕ေတြဆီ “သူတို႕ဟာ မ်က္မၿမင္ေတြအတြက္ ကြန္ပ်ဴတာအတတ္ပညာ ကၽြမ္းက်င္မႈကို အခမဲ့ သင္ႀကားေပးမယ္။” ဆိုတဲ့ ရိုးစင္းတဲ့ ကမ္းလွမ္းခ်က္တစ္ခုနဲ႕ သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့တယ္။

          သင္ရိုးညႊန္းတမ္းေတြအေႀကာင္း သတင္းပ်ံ႕သြားတဲ့အခါ ပိုပိုမ်ားလာတဲ့ မ်က္မၿမင္ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း အကူအညီ ေပးႀကၿပီး မီဒီယာေတြကလည္း အကူအညီေပးႀကၿပီး မီဒီယာေတြကလည္း စ အာရံုစိုက္မိလာႀကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ (၁၉၉၄) ခုႏွစ္မွာ သူ႕အိမ္မွာ မ်က္မၿမင္ေတြအတြက္ ATRIEV ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္။ မ်က္မၿမင္ဆရာေလးေယာက္ရိွတယ္။ အားလံုးေစတနာ့ ၀န္ထမ္းေတြပါပဲ။ “ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုဟာ သြားလာစရိတ္ အကုန္အက် မခံႏိုင္တာေႀကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္မွာပဲ အိပ္ႀကရတယ္။” လို႕ လိန္းက ၿပန္ေၿပာၿပတယ္။

          ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုက သူ႕ကို စာသင္ခန္းေနရာလြတ္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္မွကို သင္တန္းေႀကးမေကာက္ခံေသးတဲ့ ATRIEV ကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းဖို႕ ရုန္းကန္ခဲ့ရတယ္။”ကၽြန္ေတာ္ ကူညီေပးခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ ေအာင္ၿမင္မႈက ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕ဆက္သြားႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တာပဲ။ ATRIEV က မ်က္မၿမင္ေတြအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သာေပးတာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က သူတို႕ေတြကို ဘ၀ေတြပါေပးခဲ့တာပါ။

          ၂၀၀၀ ခုႏွစ္မွာ အလွည့္အေၿပာင္းၿဖစ္လာပါတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္နည္းပညာနဲ႕ အတတ္ပညာဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းက ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းနဲ႕ ပညာသင္လို စီမံခန္႕ခြဲမႈေတြနဲ႕ ေထာက္ပံ့ကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ATRIEV ဟာ US အေၿခစုိက္ ပညာေရးဆိုင္ရာ နည္းပညာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အိုဗာဘရူနစ္မြန္နက္၀ါ့ခ္နဲ႕ဂ်ာမနီက ခရစ္တိုဖယ္ဘလိုင္းဒန္း မစ္ရွင္(သို႕) ခရစ္ယာန္ မ်က္မၿမင္ သာသနာၿပဳအဖြဲ႕ကေန ေငြေရးေႀကးေရး အေထာက္အပံ့ေတြ စရခဲ့တယ္။

          အခုေတာ့ ကူဇြန္ၿမိဳ႕မွာ အေၿခစုိက္ၿပီး ATRIEV ဟာ မ်က္မၿမင္ေတြနဲ႕ အၿမင္အာရံုခ်ိဳ႕ယြင္းေနတဲ့သူ (၃၅၀) ေက်ာ္ကို ေလ့က်င့္သင္ႀကားေပးၿပီးပါၿပီ။ ဆရာႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ေလ့က်င့္ေပးသူ ဆယ္ေယာက္ရိွပါတယ္။ အားလံုးအၿမင္အာရံု ခ်ိဳ႕ယြင္းေနပါတယ္။ သင္ရိုးေတြထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာ ပရိုဂရမ္ေရးဆြဲၿခင္း၊ ၀က္ဆိုဒ္ေရးၿခင္းနဲ႕ အကၡရာသေကၤတေရးသားၿခင္းေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။

          ေလာဒက္(စ္)ေဘာဂိုနီးရားဟာ မ်က္စိအတြင္းတိမ္ေႀကာင့္ အသက္ႏွစ္ဆယ္မွာ အၿမင္အာရံု ဆုံးရံႈးခဲ့ရတဲ့ေနာက္မွာ မိသားစုနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက ATRIEV  မွာ စာရင္းသြင္းဖို႕ သူမကို စည္းရံုးသိမ္းသြင္းခဲ့တယ္။ ပထမဆံုးသူမဟာ ကြန္ပ်ဴတာအေၿခခံ ပညာကိုေလ့လာခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ အီလက္ထရြန္းနစ္စနစ္သံုး ကုန္သြယ္မႈ သင္ရိုးကို သင္ယူခဲ့တယ္။ ဒီေန႕မွာေတာ့ သူမဟာ ဖိလစ္ပိုင္ရဲ႕ ပထမဆံုးမ်က္မၿမင္ ကြန္ယက္ ကၽြမ္းက်င္သူ ၿဖစ္ေနပါၿပီ။”တိုနီသာ မရိွရင္ ဒီေန႕လိုမ်ိဳး ကၽြန္မတို႕ ဒီေနရာမွာ ရိွႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက ကၽြန္မတို႕ ဘ၀ေတြကို ၿပန္ေပးခဲ့တာပါ။” လို႕ ေဘာဂိုနီးယားက ေၿပာပါတယ္။

          အိမ္ေထာင္သည္ကေလးေလးေယာက္ရိွတဲ့ လိန္းက သူ႕ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္က အၿမဲရိုရွင္းပါတယ္လို႕ ေၿပာပါတယ္။ လူတိုင္းလူတိုင္း ရယူႏုိင္သလိုမ်ိဳး သူ႕လို မ်က္မၿမင္ေတြကလည္း နည္းပညာကို တန္းတူ အသံုးၿပဳႏုိင္ဖို႕ပါပဲ။”ကၽြန္ေတာ္ မသန္စြမ္းေပမယ့္ လူေတြအမ်ားႀကီးကို ကူညီခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ပါတယ္။”

Ref:Blind Leading The Blind by Mars W.Mosqueda , Reader’s Digest April 2009

No.(133),July 2010,The Best English Magazine

အခိ်န္မီတယ္ ဆိုရံုေလး

            အဲဒီလူငယ္ေလးဟာ သူ႕အေဖနဲ႕ အတူ ေနထိုင္ခဲ့တယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္မွာ အလြန္ထူးၿခားတဲ့ သံေယာဇဥ္ရိွတယ္။

          သားၿဖစ္သူဟာ အရန္ခံုမွာပဲ အၿမဲထိုင္ေနရသည့္တိုင္ သူ႕အေဖဟာ ပြဲႀကည့္စင္ကေန အၿမဲအားေပးေလ့ရိွတယ္။ သူဟာ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ပြဲမွ လြတ္သြားတယ္လို႕ မရိွခဲ့ဘူး။

          အဲဒီလူငယ္ေလး အထက္တန္းေက်ာင္းေရာက္တဲ့အခါ အတန္းရဲ႕ အငယ္ဆံုး ၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕အေဖဟာ သူ႕ကို ဆက္လက္အားေပးခဲ့တယ္။ အဲဒါကိုလည္း ၿပတ္ၿပတ္သားသား လုပ္ခဲ့တယ္။ သူ႕မွာသာ ဆႏၵမရိွရင္ အေမရိကန္ေဘာလံုး ကစားခြင့္ရမွာ မဟုတ္ေပ။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ေလးဟာ ေဘာလံုးကို ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးၿပီး ေအာင္ၿမင္သည္အထိ ႀကံ့ႀကံ့ခံဖို႕ ဆံုးၿဖတ္ခဲ့တယ္။ ေလ့က်င့္ခ်ိန္တိုင္းမွာ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားဖို႕ သႏၷိဌာန္ ခ်ထားတယ္။ တစ္ေန႕ေန႕မွာ ကစားခြင့္ရဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။

          အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး သူဟာ ေလ့က်င့္မႈ တစ္ခု သို႕မဟုတ္ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ပြဲကို မပ်က္ကြက္ခဲ့ဖူးေပ။ ဒါေပမဲ့ ေလးႏွစ္တာ ကာလပတ္လံုး အရန္ခံုမွာပဲ ဆက္လက္ရိွေနခဲ့တယ္။ သူ ယံုႀကည္အားထားရတဲ့ အေဖဟာ သူ႕အတြက္ အားတက္ေစမယ့္ စကားလံုးေတြနဲ႕ ပြဲႀကည့္စင္မွာ အၿမဲရိွေနတယ္။

          လူငယ္ေလး ေကာလိပ္ေရာက္တဲ့အခါ ေဘာလံုးအသင္းမွာမိနစ္ပိုင္းကစားသူအေနနဲ႕ ၀င္ၿပိဳင္ဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။ လူတိုင္းဟာ သူဂိုးသြင္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေသခ်ာသိေနႀကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

          နည္းၿပဟာ သူ႕ကို စာရင္းမွာ ထည့္ဖို႕ လက္ခံခဲ့တယ္။ ဘာ့ေႀကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူဟာေလ့က်င့္မႈတိုင္းမွာ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို အၿမဲၿမွဳပ္ႏွံထားလို႕ပဲ ၿဖစ္တယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ အၿခားအသင္းသားေတြကိုလည္း အခြင့္အေရးေပးခဲ့တယ္။ သူတို႕ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးလိုအပ္ေနတာကိုလည္း ေလာေဆာ္ေပးခဲ့တယ္။

          သူဂိုးသြင္းႏိုင္တဲ့ သတင္းဟာ သူ႕ကို အလြန္၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာ ၿဖစ္ေစတယ္။ သူဟာ အနီးဆံုးဖုန္းဆီ ေၿပးလႊားသြားၿပီး သူ႕အေဖဆီ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူ႕အေဖဟာ သူ႕ရဲ႕ စိတ္လႈပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မွ်ေ၀ခံစားခဲ့တယ္။ ေကာလိပ္အားကစားၿပိဳင္ပဲြအားလံုးအတြက္ သူ႕အေဖဆီ အားကစားလက္မွတ္ေတြ ပို႕ေပးခဲ့တယ္။

          အဲဒီဇြဲေကာင္းတဲ့ လူငယ္အားကစားသမားေလးဟာ ေကာလိပ္မွာရိွတဲ့ ေလးႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ေလ့က်င့္မႈကို ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ကြက္ခဲ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူဟာ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ကစားဖို႕ အခြင့္အေရးေတာ့ မရခဲ့ဖူးေပ။

          သူရဲ႕ ေကာလိပ္ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ အဆံုးသတ္မွာေပ့ါ။ သူဟာ သေရက်ေနတဲ့ အဆံုးအၿဖတ္ေပးမယ့္ ကစားပြဲ မတိုင္ခင္ ေလ့က်င့္ကြင္းေပၚ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ နည္းၿပဟာ သူ႕ကို ေႀကးနန္းစာ တစ္ေစာင္နဲ႕ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ လူငယ္ေလးဟာ ေႀကးနန္းဖတ္ၿပီး ၿငိမ္သက္သြားတယ္။

          တံေတြးၿမိဳခ်ၿပီး သူဟာနည္းၿပကို ဗလံုးဗေထြးနဲ႕ ေၿပာလိုက္တယ္။

          “ဒီမနက္ပဲ ကၽြန္ေတာ့အေဖ ဆံုးသြားတယ္။ ဒီေန႕ ေလ့က်င့္ခ်ိန္ဖ်က္လို႕ ရမလား။” နည္းၿပဟာ သူ႕ပခံုးေပၚ ညင္ညင္သာသာ ဖက္လိုက္ၿပီး

          “သား ဒီအပတ္ အနားယူလိုက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ စေနေန႕မွာ ၿပိဳင္ပြဲဆီ ၿပန္လာဖို႕ေတာင္ စီစဥ္မေနနဲ႕။” လို႕ေၿပာတယ္။

          စေနေန႕ေရာက္တဲ့အခါ ၿပိဳင္ပြဲဟာ အေၿခအေန သိပ္မေကာင္းေပ။ ကစားခ်ိန္ တတိယပိုင္းေရာက္တဲ့ အထိ သူတို႕အသင္းဟာ ဆယ္မွတ္ေလွ်ာ့နည္းေနခ်ိန္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးဟာ ဘယ္သူမွမရိွတဲ့ အ၀တ္လဲခန္းထဲ တိတ္တဆိတ္ ၀င္လာၿပီး သူ႕ရဲ႕ ေဘာလံုး၀တ္စံုကို ၀တ္လိုက္တယ္။ ကြင္းေဘးမွာ သူေၿပးလာတဲ့အခါ နည္းၿပနဲ႕ သူ႕ကစားေဖာ္ေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ သစၥာရိွ အသင္းသား ၿပန္လာတာကို ၿမင္တဲ့အခါ အံ့အားသင့္သြားႀကတယ္။

          “ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကစားခြင့္ၿပဳပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႕ကစားရမွၿဖစ္မယ္။” လို႕ လူငယ္ေလးက ေၿပာတယ္။ နည္းၿပဟာ သူ႕ကို မႀကားခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနတယ္။ ဒီအဆံုးအၿဖတ္ ပဲြၿပီးခါနီးမွာ သူ႕ရဲ႕ အည့ံဆံုး ကစားသမားကို ထည့္ကစားဖို႕ ဘယ္လိုမွ မၿဖစ္ႏိုင္ေပ။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ေလးဟာ ဇြတ္လုပ္ခဲ့တယ္။

          ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူငယ္ေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိလို႕ နည္းၿပဟာ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္တယ္။ “ေကာင္းၿပီ။ မင္း၀င္ကစားပါ။”လို႕ သူကေၿပာတယ္။

          သိပ္မႀကာခင္မွာ နည္းၿပ၊ကစားသမားေတြနဲ႕ ပြဲႀကည့္စင္က လူတိုင္းဟာ သူတို႕ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို မယံုႀကည္ႏိုင္ေအာင္ ၿဖစ္ရတယ္။

          အရင္က မကစားခဲ့ဖူးတဲ့ အမည္မသိ အဲဒီေကာင္ေလးဟာ အရာရာကို အဆင္ေၿပေၿပ ကစားေနတယ္။ တစ္ဖက္အသင္းက သူ႕ကို မတားႏိုင္ႀက။သူဟာ နာမည္ေက်ာ္အားကစားသမားတစ္ေယာက္လို ေၿပးတယ္။ ေက်ာ္ၿဖတ္တယ္။ တားဆီးၿပီး လွ်င္ၿမန္စြာ ေဘာလံုး၀င္လုတယ္။ သူ႕အသင္းဟာ ေအာင္ပန္းဆြတ္ဖို႕ စတင္ အားထုတ္ႀကတယ္။ မႀကာခင္မွာ အမွတ္တူၿဖစ္လာတယ္။

          ၿပိဳင္ပြဲၿပီးဖို႕ စကၠန္႕ပိုင္းအလိုေလာက္မွာ အဲဒီလူငယ္ေလးဟာ ေဘာလံုးကို ႀကားၿဖတ္ယူ၊ကြင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေၿပးၿပီး အႏုိင္ဂိုးရခဲ့တယ္။ သူ႕အသင္းသားေတြဟာ သူတို႕ပခံုးေပၚ သူ႕ကို ေၿမွာက္တင္ႀကတယ္။ သင္ ႀကားဖူးမွာမဟုတ္တဲ့ ႀသဘာသံေတြနဲ႕။

          ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပြဲႀကည့္စင္မွာ လူေတြမရိွေတာ့ေပ။ အဲဒီေနာက္ အသင္းသားေတြဟာ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ အ၀တ္လဲခန္းမွ ထြက္ခဲ့ႀကတယ္။ နည္းၿပဟာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္တည္း ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ထိုင္ေနတာကို သတိၿပဳမိတယ္။

          နည္းၿပဟာ သူ႕ဆီေရာက္လာၿပီး ေၿပာတယ္။

          “ေကာင္ေလး။ ငါ မယံုႏိုင္ဘူးကြာ။ မင္းအရမ္းေတာ္တယ္။ မင္းဘာၿဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ ငါ့ကို ေၿပာၿပကြာ။ မင္း အဲဒါကို ဘယ္လိုလုပ္ခဲ့တာလဲ။”

          သူဟာ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႕ နည္းၿပကိုႀကည့္ၿပီး ေၿပာလိုက္တယ္။

          “ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ဆံုးသြားတယ္ဆိုတာ ဆရာသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖဟာ မ်က္မၿမင္ဆိုတာေရာ ဆရာသိရဲ႕လား။

          လူငယ္ေလးက တံေတြးၿမိဳခ်ၿပီး အားတင္းၿပံဳးလိုက္တယ္။

          “အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ၿပိဳင္ပြဲေတြ အားလံုးလာႀကည့္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္ကစားတာကို ေတြ႕ၿမင္ႏိုင္တဲ့ ပထမဆံုးအႀကိမ္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အေဖ့ကို သက္ေသၿပခ်င္လို႕ပါ။”

Ref; Chicken Soup For The Christian Souls , One Moment In Time by Author Unknown

No.(70),April,2005 The Best English Magazine

ႀကင္နာတဲ့ လုပ္ရပ္

ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာသည္ ေပးသူႏွင့္ လက္ခံသူ ႏွစ္ဦးစလံုးကို သက္သာရာရေစသည္။

                                                                                                ေဒါက္တာကားလ္မင္နင္ဂါ

     အေရးပါတဲ့ အာမခံကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို စီနီယာ မန္ေနဂ်ာ တစ္ေယာက္က လူေတြ႕ေမးၿမန္းပါတယ္။ သူတို႕နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ လူေတြ႕ေမးၿမန္းေနရတဲ့ အဓိက အေႀကာင္းၿပခ်က္က ေဘာ့စတြန္မွာ ရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ လိုအပ္တဲ့အတြက္လို႕ သူ႕ကို ရိုးရိုးသားသား ေၿပာၿပလိုက္ပါတယ္။ မႀကာခင္ကမွ အသက္(၂၆)ႏွစ္ရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးဟာ ႏွလံုး(ေရာဂါ) ေဖာက္လာလို႕ ေသဆံုးသြားပါတယ္။ ေဘာ့စတြန္မွာရိွတဲ့ အလုပ္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္အတြက္ (မိခင္ကို) ဆံုးရံႈးရလို႕ ခံစားရတဲ့ ၿပင္းထန္တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ နာက်င္ေႀကကြဲမႈကို ေၿပေပ်ာက္ေစဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီေပးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ သူမရဲ႕ လက္ရိွ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာပဲ သူမကို ဆက္ထားႏိုင္ဖို႕ အလုပ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးႀကီးပါတယ္။

          ဒါေပမဲ့ ဇနီးဆံုးရံႈးထားတဲ့ အေႀကာင္း ေတာ္ရံုသာေၿပာၿပႏုိင္ပါတယ္။ လူေတြ႕ စစ္ေမးသူ ဘရုစ္ဟာ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕နဲ႕ မွ်ေ၀ခံစားတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေနာက္ထပ္ မစပ္စုေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ဆံုးရံႈးမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အသိအမွတ္ၿပဳေဖာ္ရၿပီး တၿခားအေႀကာင္းအရာကို ေၿပာင္းလိုက္ပါတယ္။

      ေနာက္တစ္ေက်ာ့ ေမးၿမန္းၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘရုစ္ဟာ တၿခားမန္ေနဂ်ာနဲ႕ ေန႕လည္စာစားဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚသြားပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူနဲ႕အတူ လမ္းေလွ်ာက္သြားဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၿပာၿပပါတယ္။ သူလည္း သူ႕ဇနီးကို ဆံုးရံႈးထားရတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၿပာၿပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ သူလက္ထက္ထားတာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ရိွၿပီး ကေလးသံုးေယာက္ ရိွပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ မွ်ေ၀ခံစားေနရတဲ့ ေ၀ဒနာမ်ိဳးကို ထပ္တူထပ္မွ် နာက်င္ခံစားဖူးတယ္လို႕ သေဘာေပါက္မိပါတယ္။ အဲဒီေ၀ဒနာက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ကို မဆံုးရံႈးဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို အေသးစိတ္ ရွင္းၿပဖို႕ မၿဖစ္ႏိုင္တဲ့ ေ၀ဒနာပါ။ သူ႕ရဲ႕လုပ္ငန္းလိပ္စာကဒ္ၿပားနဲ႕ အိမ္ဖုန္းနံပါတ္ကို ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အကူအညီလုိအပ္လွ်င္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို စကားေၿပာခ်င္လွ်င္ သူ႕ဆီကို ဖုန္းဆက္ဖို႕ အားမနာနဲ႕လို႕ အႀကံၿပဳပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရသည္ၿဖစ္ေစ၊ မရသည္ၿဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ အကူအညီ လိုအပ္တဲ့ အခါတိုင္း အဲဒီမွာ ရိွေနမယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္ပံုပါပဲ။

    ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေတြ႕ရဦးမယ္ဆိုတာ သူ မထင္ေပမဲ့ အဲဒီႀကင္နာတဲ့အၿပဳအမူေလးကေန ဘ၀ရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး ဆံုးရံႈးမႈေတြထဲက တစ္ခုနဲ႕ ပတ္သက္ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုကို ကူညီေပးပါတယ္။ သူဟာ သာမန္စီးပြားေရး အင္တာဗ်ဴးလုပ္နည္းကို ေဖာ္ေရြဂရုစိုက္တတ္မႈ လုပ္ရပ္အၿဖစ္ ၿပီးေတာ့ လူတစ္ေယာက္ အရမ္းလိုအပ္ေနခ်ိန္မွာ အားေပးေထာက္ခံမႈ အၿဖစ္ ေၿပာင္းပစ္ခဲ့ပါတယ္။

Ref; An Act of Kindness by Mike Teeley

No.(90),December,2006 The Best English Magazine

လူေတြကို ဆက္ဆံၿခင္း

         လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက မုန္တိုင္းထန္ေနတဲ့ ညတစ္ညမွာ လူႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႕ သူ႕မိန္းမဟာ ဖီလာဒဲဖီးယားက ဟိုတယ္ေလးတစ္ခုရဲ႕ ဧည့္ခန္းထဲ၀င္လာႀကတယ္။ မိုးလြတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္း လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ညတာ ခိုလႈံရဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ေကာင္တာေရွ႕ကို ခ်ဥ္းကပ္လိုက္တယ္။ “ငါတို႕ကို ဒီမွာ အခန္းတစ္ခန္းေပးႏိုင္မလား။” လို႕ ေယာက်ၤားၿဖစ္သူက ေမးလိုက္တယ္။

          ႏွစ္လိုဖြယ္အၿပံဳးနဲ႕ ေဖာ္ေရြတဲ့ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့စာေရးက ဒီစံုတြဲကို ႀကည့္လိုက္ၿပီး ၿမိဳ႕တြင္းမွာ ညီလာခံ(၃) ခု ရိွေႀကာင္းရွင္းၿပတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အခန္းေတြ အားလံုးကို ယူထားၿပီးသားၿဖစ္ေနပါၿပီ။” လို႕စာေရးက ေၿပာတယ္။ “ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတို႕လို ေဖာ္ေရြတဲ့စံုတြဲကို မနက္တစ္နာရီမွာ မိုးရြာထဲ ကၽြန္ေတာ္ မလႊတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခန္းမွာ ခင္ဗ်ားတို႕အိပ္ဖို႕ လိုလိုလားလား ရိွပါရဲ႕လား ခင္ဗ်ာ။ အဲဒါဟာ အေကာင္းစား အခန္းတစ္ခန္းေတာ့ လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခန္းဟာ ခင္ဗ်ားတို႕ကို တစ္ညတာ သက္ေတာင့္သက္သာ ၿဖစ္ေစပါလိမ့္မယ္။”

          ထိုေႀကာင့္ စံုတြဲက သေဘာတူလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႕မနက္မွာ သူဟာ သူ႕ရဲ႕ ေငြေတာင္းခံလႊာကို ေပးတဲ့အခါ လူႀကီးက စာေရးကိုေၿပာတယ္။ “မင္းဟာ အေမရိကန္က အေကာင္းဆံုးဟိုတယ္ရဲ႕ အႀကီးအကဲၿဖစ္သင့္တဲ့ မန္ေနဂ်ာမ်ိဳးပဲ။ တစ္ေန႕ေန႕မွာ မင္းအတြက္ ဟိုတယ္တစ္လံုး ငါေဆာက္ေပးၿဖစ္လိမ့္မယ္။”

          စာေရးဟာ သူတို႕ကို ႀကည့္ၿပီး ၿပံဳးလိုက္တယ္။ သံုးေယာက္စလံုး အားပါးတရ ရယ္လိုက္ႀကတယ္။ သူတို႕ကားေမာင္းထြက္လိုက္ေတာ့ လင္မယားစံုတြဲဟာ ကူညီတတ္တဲ့ စာေရးဟာ တကယ္ထူးၿခားတယ္လို႕ ဆံုးၿဖတ္ႀကတယ္။ ဘာၿဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ေဖာ္လည္းေဖာ္ေရြၿပီး ကူလည္းကူညီတတ္တဲ့ လူေတြကို ေတြ႕ရဖို႕ မလြယ္ကူလို႕ပါပဲ။

          ႏွစ္ႏွစ္ကုန္လြန္ခဲ့တယ္။ စာေရးဟာ လူႀကီးဆီက စာတစ္ေစာင္ လက္ခံရရိွတဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ အၿဖစ္အပ်က္ကို ေမ့လုနီးနီးၿဖစ္ေနပါၿပီ။ စာဟာ အဲဒီမုန္တိုင္းထန္တဲ့ ညကို ၿပန္သတိရေစပါတယ္။ လူငယ္ေလးကို သူတို႕ဆီကို လာလည္ဖို႕ ေၿပာရင္း နယူးေယာက္(ခ္)ကို လာဖို႕ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ (စာနဲ႕အတူ) ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ လူႀကီးက သူ႕ကို နယူးေယာက္(ခ္)မွာ ေတြ႕ဆံုၿပီး သူ႕ကို ပဥၥမေၿမာက္ ရိပ္သာလမ္းနဲ႕ (၃၄) လမ္းေထာင့္ကို ဦးေဆာင္ေခၚသြားပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ သူက ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ အေဆာက္အအံုသစ္ႀကီးကို ညႊန္ၿပလိုက္တယ္။ ေကာင္းကင္ကို ထိုးေဖာက္ေနတဲ့ ကင္းေစာင့္ေမွ်ာ္စင္၊ ေမွ်ာ္စင္ငယ္ေလးေတြနဲ႕ အနီေရာင္ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႕ ခမ္းနားတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီး တစ္ခုေပါ့။ “မင္း စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ဖို႕အတြက္ ငါေဆာက္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ပဲ။” လို႕ လူႀကီးက ေၿပာတယ္။

          “ေနာက္ေနတာလား ခင္ဗ်ာ။” လို႕ လူငယ္က ေၿပာတယ္။

          “ငါ အေၿပာင္အပ်က္ေၿပာေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ မင္းကို အခိုင္အမာေၿပာႏုိင္တယ္။”လို႕ လူႀကီးက လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ၿပံဳးၿပီးေၿပာတယ္။ လူႀကီးရဲ႕နာမည္က ၀ီလ်ံေ၀ါ့ေဒါ့ဖ္အက္စတာၿဖစ္ၿပီး ခမ္းနားတဲ့ အေဆာက္အအံုကေတာ့ ေ၀ါ့ေဒါ့ဖ္ အက္စတာရီးယားဟိုတယ္ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္စာေရးေလးကေတာ့ ဟိုတယ္ရဲ႕ ပထမဆံုး မန္ေနဂ်ာၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ေဂ်ာ့(ခ်)စီေဘာ့(တ္)ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ လူငယ္စာေရးေလးဟာ ကမၻာ့စြဲမက္ဖြယ္ အေကာင္းဆံုးဟိုတယ္ေတြထဲက တစ္ခုမွာ မန္ေနဂ်ာၿဖစ္လာေစခဲ့တဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ရဲ႕ အလွည့္အေၿပာင္းကိုေတာ့ ႀကိဳမသိခဲ့ေပ။

          သင္ခန္းစာအေနနဲ႕ကေတာ့….လူတိုင္းကို ေမတၱာတရား၊ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မႈ၊အေလးထားမႈေတြနဲ႕ ဆက္ဆံပါ။ သင္ ဘယ္ေတာ့မွ မွားမွာ မဟုတ္ပါ။

Source : Chicken Soup For The Worker’s Soul, Treating People by Author Unknown

No.(71),May,2005 The Best English Magazine

ႏွလံုးသားက ေၿပာေသာစကား

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက သူ႕အိပ္မက္ထဲက အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို လက္ထက္ခဲ့တဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္ရိွတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာနဲ႕အတူ မိန္းကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။

 မိန္းကေလး ႀကီးၿပင္းလာတဲ့အခါ လူႀကီးက သူမကို ေပြ႕ဖက္ၿပီး “ေဖေဖ မင္းကို ခ်စ္တယ္ သမီးေလးရယ္” လို႕ သူမကိုေၿပာတယ္။ ကေလးမေလးဟာ ႏႈတ္ခမ္းစူၿပီး ေၿပာလိုက္တယ္။  “သမီး အခုငယ္ငယ္ေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူး” အဲဒီေနာက္ လူႀကီးက ရယ္ေမာၿပီး ေၿပာလုိက္တယ္။ “ဒါေပမဲ့ ငါ့အတြက္ေတာ့ ထာ၀ရသမီးငယ္ေလး ပါပဲကြယ္။”

ေရွ႕ဆက္ငယ္ရြယ္ေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့ မိန္းကေလးဟာ သူမအိမ္ကို ထားခဲ့ၿပီး ကမၻာေလာကထဲ ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူမဟာ သူမအေႀကာင္း ပိုၿပီးနားလည္လာတဲ့အခါ သူမဟာ လူႀကီးအေႀကာင္းလည္း ပိုၿပီး နားလည္လာတယ္။ ထိုလူႀကီးရဲ႕ ခြန္အားတစ္ခုကေတာ့ သူ႕မိသားစုကို သူ႕ရဲ႕ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာကို ေဖာ္ၿပတတ္တဲ့ အရည္အခ်င္းပါပဲ။ သူမ ကမၻာေလာကထဲမွာ ဘယ္ေနရာေရာက္ရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ လူႀကီးဟာ သူမကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေၿပာတယ္။ “ေဖေဖ မင္းကိုခ်စ္တယ္ သမီးေလးရယ္။”

ေရွ႕ဆက္ၿပီး ရင့္က်က္ေတာ့မွာၿဖစ္တဲ့ မိန္းကေလးငယ္ေလးဟာ ဖုန္းေခၚတာကို လက္ခံရမိတဲ့ေန႕ ေရာက္လာတယ္။ လူႀကီးဟာ လူစဥ္မမီၿဖစ္ခဲ့တယ္။ ရုတ္တရက္ေလၿဖတ္ခဲ့တယ္။ သူစကား မေၿပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မၿပံဳးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မရယ္ေမာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မေပြ႕ဖက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မကခုန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ဆက္ရင့္က်က္လာမွာၿဖစ္တဲ့ မိန္းကေလးငယ္ေလးကို သူဟာ ခ်စ္ေႀကာင္း မေၿပာႏုိင္ေတာ့ဘူး။

ဒါ့ေႀကာင့္ သူမဟာ လူႀကီးနံေဘး အေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သူမအခန္းထဲ လမ္းေလွ်ာက္၀င္သြားတဲ့အခါ သူ ပိန္ခ်ံဳးသြားၿပီး မသန္စြမ္းေတာ့တာကို သူမေတြ႕ရတယ္။ သူ သူမကို ႀကည့္ၿပီး စကားေၿပာဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမဲ့ သူမတတ္ႏိုင္ခဲ့ေပ။

မိန္းကေလးဟာ သူမ လုပ္ႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အရာကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ သူမဟာ လူႀကီးနဲ႕ ကပ္လ်က္ ခုတင္ေပၚတက္လိုက္ၿပီး သူမအေဖရဲ႕ အသံုးမ၀င္ေတာ့တဲ့ ပခံုးေတြကို သိုင္းၿပီး သူမလက္ေတြနဲ႕ ဖက္ထားလိုက္တယ္။

သူ႕ရင္ဘတ္ေပၚမွာ သူမဦးေခါင္းတင္ထားၿပီး အေႀကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စဥ္းစားမိတယ္။ သူမဟာ လူႀကီးက သူမကို ရင္၀ယ္ပိုက္ထားၿပီး အၿမဲတမ္းကာကြယ္ေပးခဲ့တာကို သတိရမိတယ္။ သူမကို ႏွစ္သိမ့္ေပးဖူးတဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ စကားလံုးေတြကို ဆံုးရံႈးရတဲ့အတြက္ သူမ ပူေဆြးေသာက ေရာက္မိတယ္။

အဲဒီေနာက္ သူမဟာ လူႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးခုန္သံဆီကေန ႀကားလိုက္ရတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ က်န္အပိုင္းေတြကို ထိခိုက္သြားေပမဲ့ ႏွလံုးဟာ ဆက္ခုန္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမအဲဒီမွာ နားေနစဥ္ ထူးထူးၿခားၿခား ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့ပါတယ္။ သူမႀကားခ်င္ေနတာကို ႀကားခဲ့ရတယ္။

သူ႕ပါးစပ္က ႀကာႀကာမေၿပာႏိုင္တဲ့ စကားလံုးေတြဟာ ႏွလံုးခုန္သံကေန ထြက္လာတယ္။ “ေဖေဖ မင္းကို ခ်စ္တယ္ သမီးငယ္ေလး။ ေဖေဖ မင္းကို ခ်စ္တယ္ သမီးငယ္ေလး။” သူမစိတ္ခ်မ္းသာသြားတယ္။

Source : Condensed Chicken Soup For The Soul ,Heart Song written by Patty Hansen

No.(112),October,2008, The Best English Magazine

ကၽြန္းကိုင္းမွီ ကိုင္းကၽြန္းမွီ

ဆုရေၿပာင္းပင္ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးတဲ့ နီဘရာစကာ လယ္သမားတစ္ေယာက္ရိွတယ္။ ၿပည္နယ္အဆင့္ ကုန္စည္ၿပပြဲမွာ သူ႕ရဲ႕ေၿပာင္းပင္ေတြကို ႏွစ္စဥ္ပါ၀င္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရာမွာ အၿမင့္ဆံုးဆုၿဖစ္တဲ့ ဖဲႀကိဳးၿပာဆု ခ်ီးၿမွင့္ခံရပါတယ္။

တစ္ႏွစ္က သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္က သူ႕ကို အင္တာဗ်ဴးခဲ့တယ္။သူ ဘယ္လို စိုက္ပ်ိဳးသလဲဆိုတဲ့ စိတ္၀င္စားစရာ အေႀကာင္းအရာကို သိလိုက္ရတယ္။ သတင္းေထာက္ သိခဲ့ရတာက လယ္သမားဟာ သူ႕ရဲ႕ ေၿပာင္းမ်ိဳးေစ့ေတြကို သူ႕ရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းေတြကို ေ၀မွ်ေပးတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

သတင္းေထာက္က ေမးခဲ့တယ္။ “ခင္ဗ်ား အိမ္နီးခ်င္းေတြက ၿပိဳင္ပြဲမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေၿပာင္းေတြနဲ႕ ႏွစ္တိုင္း ပါ၀င္ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့အခါ သူတို႕ေတြကို ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေၿပာင္းမ်ိဳးေစ့ေတြကို ဘယ္လို ေ၀မွ်ေပးႏုိင္တာလဲ။”

“ဘာ့ေႀကာင့္ ခင္ဗ်ား မသိတာလဲ။” လို႕ လယ္သမားက ေၿပာတယ္။ “ ေလက ရင့္မွည့္ေနတဲ့ ေၿပာင္းေတြကေန ၀တ္မႈန္ေတြကို သယ္ေဆာင္ၿပီး လယ္ကြင္းတစ္ကြင္း ကေန တစ္ကြင္းကို လွည့္ပတ္ေနတာပါ။ ငါ့အိမ္နီးခ်င္းေတြက မေကာင္းတဲ့ေၿပာင္းေတြစိုက္ခဲ့ရင္ ေလကတစ္ဆင့္ ၀တ္မႈန္ကူးၿခင္းဟာ ငါ့ေၿပာင္းေတြရဲ႕ အရည္အေသြးကို တၿဖည္းၿဖည္း နိမ့္က်သြားေစမယ္။ ငါက ေၿပာင္းေကာင္းေကာင္း စိုက္လိုရင္ ငါ့အိမ္နီးခ်င္းေတြ ေၿပာင္းေကာင္းေကာင္း စိုက္တာကို ကူညီရလိမ့္မယ္။”

သူဟာ ဘ၀ရဲ႕ဆက္စပ္ပတ္သက္မႈကို အလြန္သတိၿပဳမိတယ္။ သူ႕အိမ္နီးခ်င္းေတြရဲ႕ ေၿပာင္းေတြ မဖြံ႕ၿဖိဳးဘူး ဆိုရင္ သူ႕ေၿပာင္းေတြလည္း မဖြံ႕ၿဖိဳးႏိုင္ပါ။

တၿခားရႈေထာင့္ေတြမွာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ အဆင္ေၿပဖို႕ ေရြးခ်ယ္လိုက္သူဟာ သူ႕အိမ္နီးခ်င္းေတြ အဆင္ေၿပဖို႕ ကူညီရပါလိမ့္မယ္။ ေကာင္းေကာင္းေနထိုင္ဖို႕ ေရြးခ်ယ္လိုက္သူဟာ တၿခားသူေတြကို ေကာင္းေကာင္းေနထိုင္ဖို႕ ကူညီရပါလိမ့္မယ္။ ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ တန္ဖိုးကို ယင္းနဲ႕ ထိေတြ႕ဆက္စပ္တဲ့ ဘ၀ေတြနဲ႕သာ တိုင္းတာႏိုင္တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႕ ေရြးခ်ယ္လိုက္သူဟာ အၿခားသူေတြ ေပ်ာ္စရာေတြ႕ေအာင္ ကူညီရပါလိမ့္မယ္။ ဘာ့ေႀကာင့္လဲဆိုေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ အေရးကိစၥဟာ အားလံုးရဲ႕ အေရးကိစၥနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းခ်ည္ေႏွာင္ထားလို႕ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တိ္ု႕အားလံုးအတြက္ သင္ခန္းစာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕သာ ေၿပာင္းေကာင္းေကာင္းစိုက္လိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ေၿပာင္းေကာင္းေကာင္း စိုက္တာကို ကူညီရပါလိမ့္မယ္။

Source: Internet , Growing Good Corn , Author Unknown

No.(108),June,2008 The Best English Magazine

စာနာမႈ

တစ္ႏွစ္သားေလး ဘန္ကို ေပြ႕ခ်ီထားရင္း ဘာရိုနီကာနက္ဟာ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ သြန္(မ္)ဆန္က တိုက္ခန္းတစ္ခုရဲ႕ ထိပ္ဆံုး အထပ္ဆီသြားဖို႕  ေလွကားေတြဆီ တၿဖည္းၿဖည္း ေလွ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္၊ဇန္န၀ါရီလႀကီးေပါ့။ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္ သူမမွာ အထီးက်န္ၿခင္း ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပ်က္သုဥ္းၿခင္းေတြနဲ႕ ၿပည့္လို႕ေပါ့။ သူမ ခင္ပြန္းက မႀကာမႀကာ ေရၿခားေၿမၿခား ခရီးသြားရတယ္။ အၿမဲတမ္း စိုးရိမ္ ေႀကာင့္ႀကေနရတဲ့အတြက္ သူမကေလးေလးရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို ကိုင္တြယ္ေၿဖရွင္းဖို႕ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ နက္ က သူမအိမ္ကေန ေ၀းတဲ့ ဒီအေဆာက္အအံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးထားရတာပါ။ ဒါ့ေႀကာင့္ သူမနဲ႕အတူ ဘန္ကို ေခၚၿပီး အေဆာက္အအံု ထိပ္ဆံုးကေန ခုန္ခ်မယ့္ သူမရဲ႕ အစီအစဥ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အခါ ဘယ္သူကမွ သတိမထားမိႀကတာပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာ ေလဟာနယ္ထဲ စိုက္ႀကည့္ရင္း ၂၂ ထပ္မွာ ေၿခစံုရပ္လိုက္ေတာ့ ဘန္႕ငိုသံဟာ သူမ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနတာကို အာရံုပ်က္သြားေစတယ္။ ရုတ္တရက္ သူမ အသိတရား ရသြားတာက ေသၿခင္းဟာ သူမသားေလးအတြက္ မတရားဘူးဆိုတာပဲ။ အိမ္ၿပန္လာၿပီး တခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြဆီ ဆက္သြယ္ၿခင္းၿဖင့္ သူမရဲ႕ အထီးက်န္ၿခင္းကို အဆံုးသတ္ဖိို႕ စိတ္ပိုင္းၿဖတ္လိုက္တယ္။

ရက္အနည္းငယ္ ႀကာၿပီးတဲ့ေနာက္ သူမ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ တိုက္ခန္းမွာ မနက္စာစားေနတုန္း အနီးအနားက ေၿမၿပင္ေပၚ တစ္စံုတစ္ရာ ၿပဳတ္က်လာပါတယ္။ ဆိုးရြားတဲ့ ၿမင္ကြင္းတစ္ခုပါ။ အေဆာက္အအံုတစ္ခုမွာေနၿပီး ကေလးငယ္ေလးရိွတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ သူမ ေသၿခင္းတရားဆီ ခုန္ခ်သြားတာပါ။ နက္ အတြက္ေတာ့ အမွန္တရားကို သိႏိုင္တဲ့ ခဏတာပါပဲ။ ‘’ ကၽြန္မတို႕ဟာ ကေလးငယ္ေတြနဲ႕ အၿမဲတမ္း ခရီးထြက္ေနရတဲ့ လင္ေယာက်္ားေတြရိွတဲ့ အိမ္ရွင္မေတြပါ။ အက်ဥ္းအႀကပ္ထဲေရာက္ၿပီး အားကိုးရာမ့ဲတယ္လို႕ ခံစားဖို႕ လြယ္ကူပါတယ္။

သူမဟာ အထီးက်န္ၿပီး စိတ္အားငယ္ေနတဲ့ မိခင္သစ္ေတြကို လက္ကမ္း ကူညီဖို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။ သူမဟာ ဘန္နဲ႕အတူ အနီးအနားက စိုစြတ္ေနတဲ့ ေစ်းဆီ စသြားခဲ့တယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြရိွတဲ့ မိခင္ေၿခာက္ေယာက္ကို သူမေတြ႕တယ္။ အားလံုးဟာ တသီးတၿခားစီ ခပ္လွမ္းလွမ္း ထိုင္ေနႀကၿပီး သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ကမၻာထဲမွာ လႊမ္းၿခံဳထားခံရတယ္။

‘’ ကၽြန္မ သူတို႕အားလံုးကို စကားစေၿပာလိုက္တယ္။ ဒါက ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ကေလးသူငယ္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီေရး အဖြဲ႕ ဘယ္လို စတင္ေပၚေပါက္လာတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ‘’ လို႕ နက္က ေၿပာတယ္။ ေကာ္ဖီေသာက္တာ၊ မိသားစုအလိုက္ အေပ်ာ္ခရီးတိုထြက္တာေတြ သာမကဘဲ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို ေၿပာဖို႕၊ ေ၀မွ်ဖို႕ က်န္တဲ့အပတ္ေတြမွာ ေတြ႕ႀကတယ္။

ေနာက္ထပ္ေၿခာက္လေက်ာ္ေတာ့ သတင္းေတြၿပန္႕ၿပီး အဖြဲ႕ဟာ အဖြဲ႕၀င္ ၅၀ နီးပါးၿဖစ္လာတယ္။ နက္ဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို သူတို႕ကိုယ္ပိုင္ ကေလးသူငယ္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီေရးအဖြဲ႕ေတြ တည္ေထာင္ဖို႕ စအားေပးခဲ့တယ္။ မႀကာခင္မွာ သြန္(မ္)ဆင္က က်န္တဲ့ အေဆာက္အအံုေတြနဲ႕ ေနာက္ေတာ့ ဘူကစ္တီမာမွာပါ ကိုယ္ပိုင္အဖြဲ႕ေတြ ရိွလာတယ္။

သူမဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကလည္း ခင္ပြန္းမရိွတဲ့သူေတြကို ကူညီေထာက္ပံ့တဲ့ အဖြဲ႕ကို တည္ေထာင္ခဲ့တယ္။ ဒါ့ေႀကာင့္ အထီးက်န္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ဆံုႏုိင္ၿပီး သူတို႕ရဲ႕ စိတ္ထိခုိက္စရာေတြ ပူပင္မႈေတြနဲ႕ ၿပႆနာ အခက္အခဲေတြကို ေ၀မွ်ႀကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘန္နဲ႕ သူမရဲ႕ ဒုတိယသား ဘရိုင္ယန္တို႕ ေက်ာင္းေနရတဲ့ေနာက္မွာ နက္ဟာ ကေလးသူငယ္ ၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေရးအတြက္ မိဘဆရာအသင္းကို ကူညီဖို႕ ‘’ မိဘမ်ားအား ကူညီေစာင့္မေရးအဖြဲ႕ ‘’ တစ္ခုကို စတင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံ အႏွ႕ံက ေက်ာင္းတုိင္းနီးပါးလိုလိုမွာ အလားတူ အဖြဲ႕ေတြကို တည္ေထာင္ခဲ့တယ္။

ကူညီေထာက္ပံ့ေရးအဖြဲ႕ေတြက လူေတြကို သူတို႕ရဲ႕ အခက္အခဲေတြကို ေဆြးေႏြး ခြင့္ၿပဳထားေသာ္လည္း သူတို႕ဟာ အၿပဳသေဘာေဆာင္မႈအေပၚမွာ  အာရံုစိုက္ဖို႕ လိုတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလည္း နက္ အေလးထားတယ္။ ‘’ ေတြ႕ဆံုပြဲေတြဟာ အၿမဲတမ္းေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ ပြဲေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အဖြဲ႕၀င္ေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ ေအာင္ၿမင္မႈ အေႀကာင္းအရာေတြ ဒါမွမဟုတ္ ႀကိဳးစားစမ္းသပ္ေနတဲ့ အေႀကာင္းအရာေတြကို ေ၀မွ်ဖို႕ ေရာက္လာႀကတယ္။ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ေစာင္မကူညီဖို႕နဲ႕ ဘယ္လို အေႀကာင္းကိစၥမွာမဆို တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္မတို႔ အတူတူရုန္းကန္ေနတယ္ဆိုတာ သိဖို႕ပါပဲ။’’ လို႕ နက္က ရွင္းၿပတယ္။

အေၿခအေနေတြ နည္းလမ္းတက် ဆက္ရိွေနဖို႕ နက္ ဟာ ခံယူခ်က္စည္းမ်ဥ္းေတြနဲ႕ ‘’ မိဘမ်ားအား ကူညီေစာင္မေရး အဖြဲ႕ ‘’ အတြက္ အသင္းဥပေဒေတြ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တယ္။ အဖြဲ႕၀င္ေတြဟာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ လုပ္ၿခင္းကို ေရွာင္ႀကဥ္ဖို႕ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ အတြင္းေရးေတြကို ေထာက္ထားဖို႕နဲ႕ တိက်တဲ့ ပန္းတိုင္ေတြဆီ လွမ္းႏိုင္ဖို႕ အသင္းအဖြဲ႕ အလုိက္ ေဆာင္ရြက္ဖို႕ပါပဲ။

အခု သူမရဲ႕ သားေတြက အသက္ ၂၈ ႏွစ္နဲ႕ ၂၁ ႏွစ္ေတာင္ ရိွကုန္ႀကၿပီ။ နက္ ဟာ ပညာေရးနဲ႕ မိဘအုပ္ထိန္းမႈ ကိစၥရပ္ေတြမွာပဲ သူမကိုယ္သူမ အခိ်န္ၿပည့္ ၿမွဳပ္ႏွံထားပါတယ္။ သူမဟာ စင္ကာပူေက်ာင္း ၂၀၀ ေက်ာ္အထိ မိဘမ်ားအား ပံ့ပိုးေပးတဲ့ ေလ့က်င့္မႈကို ေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ ‘’မိသားစု ပညာေရးတိုးတက္မႈစင္တာ’’ ရဲ႕ ဒါရိုက္တာၿဖစ္ပါတယ္။ အသင္းႀကီးကလည္း တစ္ဦးခ်င္းစီ ၊ စံုတြဲေတြ၊ အသင္းအဖြ႕ဲေတြနဲ႕ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြအတြက္ မိသားစုကိစၥရပ္ေတြအေပၚမွာ ေဆြးေႏြးလမ္းညႊန္ေပးပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ခုႏွစ္ႏွစ္က ‘’စင္ကာပူ အစိုးရ ခ်ီးၿမွင့္တဲ့ ေက်ာင္းမ်ား၏ မိတ္ေဆြ ‘’ ဆိုကို ရခဲ့တဲ့ နက္ဟာ သူမရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳ အလံုးစံုေပၚ အရင္းခံၿပီး ၀ိုင္း၀န္းကူညီမႈ၊အဖြဲ႕ ေတြကို ဘယ္လိုစတင္မယ္၊ ဘယ္လို စီမံခန္႕ခြဲမယ္၊ဘယ္လို ဆက္လက္တည္တံ့ေစမယ္ဆိုတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ေရးသားဖို႕ ၿပင္ဆင္ေနပါတယ္။

နက္ သႏၷိဌာန္ခ်လိုက္ရတဲ့ စိတ္ခံစားမႈမွာ သူမအိမ္နီးခ်င္းရဲ႕ အဆံုးစီရင္မႈကို မွတ္မိသတိရေနၿခင္းနဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ အေနၿဖင့္ ေနေပးလိုက္ၿခင္းၿဖင့္ သူမဟာ ထူးၿခားေၿပာင္းလဲမႈတစ္ခု လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားေတြနဲ႕ အခုထိ အားတက္ေစတုန္းပဲ။      ‘’ အစတုန္းက ကၽြန္မဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဗဟုသုတနည္းတဲ့ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ပါ။ ဘယ္သူမဆို သူတို႕ရဲ႕ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ တစ္ခုခု လုပ္ႏိုင္ႀကပါတယ္။

No(128),February,2010 The Best English